Jest ich kilka rodzajów. Ale zdecydowanie najlepsze są też rozwiązania, w których termoizolacja układana jest na zewnętrznej stronie ściany. Wtedy bowiem eliminowane są wszelkie mostki termiczne wynikające z rozwiązań konstrukcyjnych lub niewłaściwego wykonawstwa. Pewnym mankamentem jest to, że trzeba wymieniać parapety oraz niektóre obróbki blacharskie, a także odsuwać od ściany rury spustowe. Ale to nie ma wpływu na efektywność i popularność tych sposobów ocieplania ścian. Są to metody lekka-sucha i lekka-mokra.

W domach ze ścianami, w których znajduje się ciągła i szeroka (6-8 cm) pustka powietrzna wielu właścicieli decyduje się na wypełnienie szczeliny luźnym materiałem izolacyjnym. Zaletą jest to, że nie zmienia się grubość ściany, nie trzeba więc wymieniać parapetów. Metoda jest szybka i dość czysta - nie powoduje zrujnowania zadbanego otoczenia domu. Jej wady to niedostateczne zwiększenie izolacyjności ścian oraz konieczność zastosowania innych metod ocieplania aż do wyeliminowania mostków termicznych (wieńców, nadproży).

Najmniej korzystny jest sposób ocieplanie ścian od środka domu. Jednak metoda ta jest stosowana zwłaszcza przy izolowania budynków murowanych lub drewnianych o atrakcyjnej i wartej zachowania elewacji (często zabytkowej). Wtedy, oczywiście, podstawowym kłopotem są mostki termiczne w miejscach połączenia ze ścianami wewnętrznymi oraz stropami. Ich wyeliminowanie lub zredukowanie zwykle jest przedsięwzięciem trudnym technicznie i dość kosztownym. Ale czego się nie robi dla ratowania tradycji i piękna.

Metoda "lekka mokra" - cieszy się największą popularnością. Polega ona na przyklejaniu do ścian materiału izolacyjnego (np. styropianu), nałożeniu na niego zaprawy, przymocowaniu siatki wzmacniającej konstrukcję i otynkowaniu. Metoda ta jest stosowana do ścian murowanych, rzadko do drewnianych.

Metoda "lekka sucha" - tutaj materiał izolacyjny przykleja się do rusztu przytwierdzonego do ściany. Ten sposób jest najłatwiejszy, może go stosować laik, bez konieczności skorzystania z pomocy fachowca.

Metoda "ciężka mokra" - ta metoda polega na tym samym, co "lekka mokra", z tym, że siatka wzmacniająca wykonana jest ze stali; tutaj stosuje się też tynk grubowarstwowy, co znacznie obciąża ścianę.

Oprócz tych tradycyjnych metod ociepleń, istnieją także inne, tańsze i szybsze w zastosowaniu. Jedną z nich jest tzw. termoizolacja ścian szczelinowych. Polega ona na wypełnianiu dylatacji materiałem izolacyjnym w postaci granulatu. Taka metoda daje duże oszczędności energii cieplnej w sezonie grzewczym; natomiast w cieplejszych miesiącach roku nie występuje nadmierne przegrzanie się ścian.

Do ocieplania metodą "lekka mokra" używa się styropianu (EPS 70 lub EPS 100). Można również zastosować wełnę mineralną. W przypadku ścian zbudowanych z lekkiego materiału należy zdecydować się na styropian. Ten rodzaj izolacji jest w powyższym przypadku dużo lepszy od wełny, gdyż nie obciąża ścian całej elewacji. Z drugiej strony wełna mineralna ma znacznie większą od styropianu paroprzepuszczalność. Dlatego też warto ją zastosować w sytuacji, gdy dom postawiono bardzo szybko ( nie zdążyła odparować wilgoć technologiczna).

Roboty ociepleniowe trzeba wykonywać w temperaturze 5-25 stopni Celsjusza, przy bezdeszczowej pogodzie. Silny wiatr oraz mocne nasłonecznienie mają niekorzystny wpływ na układanie i schnięcie zaprawy. W dłuższej perspektywie wpływa to na spadek wytrzymałości konstrukcji. Najlepszym okresem do wykonywania prac ociepleniowych jest wiosna.